donderdag 30 juli 2020

Innerviewer - Zoom interview special racisme & witte superioriteit (deel 3/3)

 

"Ik kan niet trotser zijn!

Dit is denk ik mijn meest favoriete deel van de drieluik over racisme & wit privilege. Het slotdeel.
Ik durf te zeggen dat we met zn zevenen aan Nederland een goed voorbeeld hebben laten zien. Hoe het ook kan, misschien zelfs wel hoe het moet!

Bijzonder trots ben ik daarom ook op deze mooie zielen Juliette, Therjon, Mirjam, Sandra, Corina, Merel en dankbaar dat jullie de tijd hebben genomen (alles bij elkaar meer dan twee uur Zoomen) om met mij dit beladen onderwerp zo liefdevol neer te zetten.

En ook krachtig is dat het niet alleen bij woorden blijft! Iedereen betrokken bij dit gesprek is in actie. Draagt op eigen manier een steentje bij door te doen wat het hart wijs maakt. Volg ze!

Deel deze video met je vrienden en roep ze op erbij te komen bij de nieuwe inclusieve wereld."

Innerviewer

Link naar YouTube
Of zoek op 'Innerviewer'

donderdag 23 juli 2020

Interview - Met witte ogen kijken naar racisme

 

Kunnen witte mensen racisme afleren? Hieronder een interview met socioloog Jacob Boersema over de lessen uit Zuid-Afrika.


Mijn antwoord is ja, zoals dat in Project ColorWite is weergegeven. Ja, we kunnen als witte mensen racisme afleren. Ieder ander antwoord is een antwoord van weerstand en wantrouwen, eentje die het zware werk dat het inhoudt als nee laat klinken, eentje die de heelheid van ieder mens ontkent en niet als uitgangspunt van het proces van afleren en opbouwen neemt. De ja is een weg waarbij je bewustwording, het afvallen van de oogkleppen en de realiteit zien voor wat ze is zonder de ombouwde propaganda van witte superioriteit, ziet als een eerste stap. Noodzakelijk, maar enkel een eerste stap in een hele lange reeks van louthering en verandering. Het harde werk komt na de bewustwording. Dat is het werk van het ontmantelen van het systeem van witte superioriteit. Ik zie het altijd als bedrieglijk simpel: wanneer je het ene kunt bouwen - zoals een racistische theorie dat de Europeanen nodig hadden om hun handel te kunnen verkopen - kun je het ook aan de kant leggen, voor iets anders kiezen en dat opnieuw bouwen.

Om te kunnen ontmantelen en opnieuw te bouwen met de hele mensheid, alle groeperingen/culturen, moet je jezelf kennen. Dat is waar het volgens mij bij de witte mens aan schort. Alles is vanzelfsprekend geworden in de afgelopen eeuwen. Aan de top staan vereist enkel een verdediging en bescherming van die positie, geen onderzoekend vermogen naar zelf, naar wat de eigen cultuur is, wie je bent in ontwikkeling. In andere culturen is dat vermogen diep geworteld en is het een doorgaande dialoog die door de generaties heen gevoerd wordt. Ik zeg het steeds: ik mis die dialoog in witte culturen, ik heb ze nooit gevoerd gehoord. Ik geloof dat we ons kunnen toeleggen om opnieuw de witte cultuur te definiëren, los van racisme en superioriteitspositie. Dat vergt een toewijding die we niet direct kennen, maar in ieder van ons ligt om aan te boren. Het houdt in dat we op individueel en groepsniveau moeten gaan praten en onderzoeken wat leven voor ons is. Pas dan kunnen we als volwaardig wit en witte cultuur deel gaan nemen aan de gesprekken met alle andere groepen/culturen en een andere wereld bouwen.

Dit is waar Project ColorWhite zich op toelegt, het diepe onderzoek aan te gaan om uiteindelijk met een gezonder gevoel van wit-zelf te komen. Wil je als wit persoon die verandering, wil je met toewijding werken aan een bijdrage voor die betere wereld, het opgeven van onze hiërarchische toppositie en dan kijken wat er overblijft? Join Project ColorWhite. Reageer op dit bericht of stuur via DM of e-mail jouw e-mailadres voor de mailinglist. Project ColorWhite gaat een community creëren om elkaar in dit proces te ondersteunen, het proces van afbreken en opnieuw beginnen.

Merel van Haastert
Project ColorWhite
Solid Ground


EEN 'LOGISCHE TAAK' - interview -
Kunnen witte mensen racisme afleren? In Zuid-Afrika trok de witte bevolking harde lessen na de apartheid, zag socioloog Jacob Boersema. 'We moeten serieuzer proberen institutioneel racisme te begrijpen.' ROBIN GOUDSMIT

Wanneer we het over racisme hebben, zijn we geneigd om aan zwarte mensen te vragen wat het betekent om zwart te zijn, zegt de Amerikaanse journalist John Biewen in zijn podcast 'Seeing White'. Volgens hem is het tijd om 'de lens en de microfoon 180 graden te draaien': als we willen begrijpen hoe racisme werkt, moeten we witheid bevragen. Volgens Biewen is één vraag die beantwoord moet worden na het geweld tegen zwarte mensen in Amerika van de afgelopen jaren: 'Wat is er in hemelsnaam met witte mensen aan de hand?'

Het is een vraag die breder lijkt te leven, niet het minst onder witte mensen zélf. In de Verenigde Staten gingen grote groepen witte Amerikanen de straat op om te protesteren tegen racistisch politiegeweld en ook in Nederland trokken Black Lives Matter-demonstraties honderden deelnemers in overwegend witte steden als Middelburg en Groningen. Racisme, vinden veel van deze demonstranten, is een probleem van witte mensen, niet van mensen van kleur.

Kunnen witte mensen racisme afleren? Er is een land waar deze vraag al deels is beantwoord, stelt socioloog Jacob Boersema, namelijk Zuid-Afrika. Boersema promoveerde aan de Universiteit van Amsterdam en werkt tegenwoordig aan New York University, een grote private universiteit in de Amerikaanse stad. Zijn boek 'Can We Unlearn Racism?, een etnografisch onderzoek naar hoe de witte bevolking haar weg probeert te vinden in het nieuwe Zuid-Afrika', verschijnt volgend jaar bij Stanford University Press.

Er zijn veel vooroordelen over witte Zuid-Afrikanen, vertelt Boersema op een terras in Amersfoort. In Europa worden ze vaak gezien als een extremistische, racistische minderheid die zich vastklampt aan het koloniale verleden. "Ik wilde ervoor waken om dat beeld te bevestigen. De witte Zuid-Afrikaan is in wezen namelijk niet heel anders dan de witte Europeaan. De meesten hebben geen extreme politieke overtuigingen."

De witte bevolking in Zuid-Afrika moet zich echter hoe dan ook verhouden tot een nieuw soort maatschappij, legt de socioloog uit. Apartheid werd na een lange strijd afgeschaft in 1990; de witte minderheid verloor daarbij haar politieke machtsmonopolie. Boersema: "Ik wilde begrijpen hoe de witte Zuid-Afrikaan daar in zijn dagelijkse leven mee omgaat. Hoe is het voor hem in de buurt waar hij woont, op het werk en op school?"

Als socioloog vond hij het een 'logische taak' om te proberen te begrijpen hoe racisme in Zuid-Afrika werkt. "Officieel duurde de apartheid van 1948 tot 1990, maar het is een veel langer, historisch gegeven. Een socioloog bevraagt hoe verhoudingen tussen groepen veranderen als de maatschappij verandert. Bovendien hebben sociologen bewust meegewerkt aan het creëren van apartheid. Zo werd er gesproken over het tegengaan van wat in het Afrikaans 'gelijkheidsvoeling' heette: het proces waarbij witte Zuid-Afrikanen uit de arbeidersklasse zich gingen identificeren met zwarte mensen met dezelfde maatschappelijke klasse." Dat moest voorkomen worden, zegt Boersema. "Witte burgers moesten zich superieur blijven voelen. Daar werd het hele apartheidssysteem op ingericht."

Het is die erfenis die de witte Zuid-Afrikaan nog steeds parten speelt, stelt hij. "Witte Zuid-Afrikaanse mannen hebben het bijvoorbeeld moeilijk op het werk, vooral bij staatsbedrijven. Daar heeft wat ze in het Afrikaans een 'rechtstellende aktie' noemen plaatsgevonden: er is voorrang gegeven aan sollicitanten van kleur. De werkvloer is daardoor veel diverser geworden. Je ziet dat witte mannen het daar moeilijker vinden om onder een zwarte manager te werken. Er is onder hen veel ressentiment, veel wit chagrijn. Ze vinden het moeilijk om een historisch bepaalde machtspositie op te geven."

Samenwerken
Onder witte vrouwen gaat het overigens beter, zag hij. "Die zijn eerder geneigd om te zeggen: als ik praat met mijn collega's en ze beter leer kennen, dan kunnen we over de verschillen in onze achtergronden heen stappen. Dan kunnen we eigenlijk heel goed samenwerken."
Wat Boersema zag in Zuid-Afrika, was dat het afleren van racisme en vooroordelen veel zelfbewustzijn vroeg. "Het is geen kwestie van een diversiteitstraining of een bewustwordingscampagne." In plaats daarvan zag hij Zuid-Afrikanen een diep zelfonderzoek doen. "De witte schrijver Antjie Krog, die ik ook voor mijn boek sprak, heeft het over een andere manier van in de wereld staan. Ze zegt letterlijk: ik moet een andere taal aanleren." Een antiracistische houding is een manier van leven, wil Boersema maar zeggen. "Het kost moeite. Je moet bereid zijn om veel bij te leren, om fouten te maken en dan niet te stoppen, maar juist door te gaan."

Daar hadden witte Zuid-Afrikanen overigens wel af en toe een duwtje in de rug bij nodig. "Nelson Mandela bracht in de jaren negentig hoop. Hij vestigde het geloof dat het kon: een nieuw soort democratisch project zonder racisme." De Verzoeningscommissie, die na de apartheid racistische machthebbers in staat stelde om schuld te bekennen in ruil voor vergeving, droeg bij aan het gevoel dat het land opnieuw kon beginnen. Boersema: "Schaamte werkt verlammend, terwijl schuld bekennen je misschien kan aansporen om je in te zetten voor de ander die je iets hebt aangedaan."

Maar Mandela had niet de illusie dat zijn regenboognatie zonder slag of stoot zou ontstaan, stelt Boersema. "Veel mensen vergeten dit, maar Nelson Mandela heeft tijdens zijn presidentschap duidelijk gezegd: witte Zuid-Afrikanen, jullie moeten echt beter je best doen om deze samenleving tot een succes te maken. Hij wist: hoop is hard werken."

Kunnen we in Europa iets leren van de weg die Zuid-Afrika heeft afgelegd? Allereerst moeten we kijken hoe racisme hier wordt begrepen, zegt Boersema. "Er is in Nederland soms schroom om racisme bij de naam te noemen. In de wetenschap spreken we bijvoorbeeld liever van nationalisme, of nativisme, of discriminatie op basis van etniciteit. Racisme vinden we een moreel beladen term. We zijn gewend om te denken: racisme, dat is iets uit het verleden, of iets wat zich in ver land afspeelt. Het hoort niet bij ons hier en nu."

Maar die beladenheid, stelt hij, is het resultaat van een politieke agenda. "Door rechts is vanaf Hans Janmaat geprobeerd om racisme als het extreme kwaad te definiëren, waardoor paradoxaal genoeg niemand meer racistisch is. Maar racisme gaat juist ook over alledaagse ongelijke behandeling, daar schreef racisme-onderzoeker Philomena Essed al over. "

Die vorm van rechtse politiek resulteerde ook in het Fortuynisme. "Fortuyn zei: je moet de problemen van immigratie benoemen. Maar wat we nu zien, is dat een nieuwe generatie Nederlanders van kleur zegt: wij willen het racisme benoemen. Vervolgens worden zij weggezet als radicale activisten die het debat monddood maken. Terwijl: de vrijheid van meningsuiting kan niet zo selectief voor de ene groep gelden en voor de andere niet."

Ook het politieke debat loopt in Zuid-Afrika voor op de Verenigde Staten en Europa, zegt de socioloog. "Het 'wit chagrijn' van de Zuid-Afrikaan leidde in dat land al tot een etnisch populisme: een vorm van rechtse politiek waarin wordt gedaan alsof de witte bevolking een bedreigde minderheid is." Die vorm van witte identiteitspolitiek ziet hij ook in Europa. "Zo iemand als Thierry Baudet kopieert één op één het taalgebruik en het activisme van antiracistische bewegingen om te beargumenteren dat 'het blanke, boreale Europa' beschermd moet worden; witte Europeanen zijn nu de zogenaamde 'inheemse bevolking' die wordt bedreigd."

Hoopvol
Nederlanders zouden veel argwanender over dat soort witte identiteitspolitiek moeten zijn, stelt Boersema. Toch is hij hoopvol over hoe mensen in Nederland zich bewust zijn geworden van racisme, zegt hij. "Een vriend van me vertelde laatst dat hij zich op het voetbalveld in het Groningse Bedum is gaan uitspreken tegen racistische pesterijtjes. Volgens mij is dat verhaal exemplarisch voor een brede ontwikkeling. Steeds meer mensen staan op tegen racisme in hun directe omgeving."

Maar het kan beter, denkt Boersema. "We moeten veel serieuzere pogingen doen om institutioneel racisme te begrijpen. Er zijn zoveel vragen die we onszelf en de maatschappij kunnen stellen: welke verbeteringen kunnen we doorvoeren in het onderwijs? Selecteren we kinderen niet te vroeg voor de verschillende niveaus op de middelbare school? Hoe zijn onze steden ingericht? Is het creëren van gemengde wijken een manier om integratie te bevorderen, of om witte mensen aan een goedkoop huis te helpen door middel van door de overheid gesponsorde gentrificatie?"

Hoe ziet de socioloog zijn eigen identiteit en witheid? Wonen en werken in de Verenigde Staten en Zuid-Afrika heeft hem duidelijk gemaakt wat wit privilege inhoudt, vertelt hij. "Wit zijn betekent: altijd het voordeel van de twijfel krijgen. Er gaan in mijn carrière deuren voor me open die voor anderen dicht blijven. En ook als ik kijk naar hoe ik opgegroeid ben, zie ik hoe je als je wit bent altijd maar verwacht dat de wereld je op een bepaalde manier zal behandelen: als ik me misdroeg zagen leraren en politieagenten dat als kattekwaad. Dat zou een zwarte of Nederlands-Marokkaanse jongen van mijn leeftijd niet zijn overkomen."

Net als de witte Zuid-Afrikanen heeft hij veel geleerd. "In de Verenigde Staten kon ik bouwen op een lange traditie van Afro-Amerikaanse sociologen die over racisme hebben geschreven. En in Nederland heb ik veel gesprekken kunnen voeren met bevriende Afrika-deskundigen zoals bijvoorbeeld Seada Nourhussen, hoofdredacteur van One World. Ik sta op de schouders van reuzen."

Het boek moet ook een manier zijn om hen werk uit handen te nemen. "Ik snap dat zwarte experts het vermoeiend vinden om steeds maar zichzelf en hun werk te verantwoorden. Ik heb met dit onderzoek een klein beetje meer huiswerk gedaan naar wit zijn en racisme dan veel witte mensen. Ik hoop dat ik sommige mensen met dit boek werk uit handen neem en andere mensen juist aan het werk kan zetten."

BORN FREE
De gelauwerde Nederlandse fotografe Ilvy Njiokiktjien (1984) raakte in 2007 in Zuid-Afrika in de ban van de zogeheten born-frees, de eerste generatie die na de afschaffing van de apartheid werd geboren. De eerste democratische verkiezingen in Zuid-Afrika werden in 1994 gewonnen door Nelson Mandela. Hij werd de eerste zwarte president en er kwam een einde aan tientallen jaren blanke overheersing. Werk van Ilvy Njiokiktjien in de afgelopen twaalf jaar werd verzameld in het fotoboek 'Born Free'.

dinsdag 21 juli 2020

reclamation
to recall the hawk that was sent to fly

#quotes #reclamation #womenwhorunwiththewolves #clarissapinkolaestes #solidground #theladymerel #toallwildwomen #crone #wildwoman

maandag 20 juli 2020

Innerviewer - Zoom Innerview special racisme & wit privilege (deel 2)

 

"Ik zie geen kleur"
In deel 2 van deze drieluik Zoom Innerviewer special gaat het gesprek over racisme en wit privilege in Nederland verder. We praten over de systemen en instituten. Het gevoel dat je krijgt als wit mens wanneer het (weer) over racisme gaat! Wie is de Nederlander? Wie behoort tot jouw groep? Opgevoed in Nederland, als je wit bent. Wat heb je geleerd? Jane Elliot komt ter sprake en haar indringende Bruine Ogen Blauwe Ogen experiment. Dieper besef. Het verder blootleggen. De impact van wit privilege.

Met dank aan: Mirjam van der Zee, Merel van Haastert, Therjon te Raa, Sandra Chaudron, Juliette Esajas, & Corina Klaassens.

Link naar YouTube.
Of zoek op 'Innerviewer'.

 

I AM IN AWE OF THIS WOMAN AND WHAT SHE CHOOSE TO DO, what she was able to do... and a little bit jealous too cause I am a messy human, woman that way.


Make no mistake: she did this for herself alone, because she is in posession of that kind of incredible FREEDOM to put it out there. That is what the Divine Feminine is, looks like, that is what women actually are, posesses, embody. That is what the world is afraid of, cause look!... They retreat cause that is the only thing to do, retreat in reference. That POWERFUL. So so so so so incredible! That my friends is what they are trying to keep us women away from, what they try to silence into submission. This is SACRED.

To me this is a visual manifestation of how the Divine Feminine, women are being treated and seen is this world, as a threat, something to take down. This is what it is like to be a woman, what we face every single day. Most of the time we women turn a blind eye to it, because it is truely to painful to be with every second. But this is it. This is what it feels like as woman to live.

This is also what we can do. No one else can do this like a SACRED WOMAN can.
Imagine if this had been a black woman, a transwoman of color.... Imagine what would have happened then...
Now keep breathing, don't flake out or turn away in any manner, stay with that pain, that hurt, that grief... THAT IS WHAT WE ARE STANDING UP FOR!!!! THAT IS WHY WE RISE!!!

zondag 19 juli 2020

 

Let's sit and talk – general observations

Patriarchy also shows its ugly face at LET'S SIT AND TALK. Recently a man judged off hand on LinkedIn that these sessions are 'just casual talk and then looking away again'. He didn't read about the project and when invited to do so, he got nasty. There is nothing easy about sitting somewhere and inviting strangers to talk. For the most part it's men who have the hardest time with it. Why? Because I am a woman taking a powerful stand.

Older white men get triggered most. Online they call me whore and ugly fat woman in which no man would ever be interested. With LET’S SIT AND TALK they walk past and simply take an offense, which they just have to let me know. It’s what I call verbal diarrhea. They walk up straight without acknowledging me. Sometimes they invade my space when I am visibly in a conversation with someone else, simply claim or exercise their right to stand anywhere. Or they start reading the poster, ignoring the person me sitting there, pull a face and walk off. Mostly they just come blazing with their opinions, while this set up is to have a converstation through connection. There is a method and reason behind it. They don't see me, which I believe, actually I know is a choice. They start hurling words at me. When I ask to sit down and connect with me first, they sometimes state as an asult that I am there to talk to, pointing at the poster. My own words turned against me as if I am not a grown intelligent woman.

These men will not sit down. They show no interest in having a conversation or dialogue from the get go. They state their opninions one after the other, mixed with projections about me to which I am not allowed to respond. They talk over and interupt me constantly, throw every stereotype at me like confetti. And then there the ones who cross every boundary by bluntly sitting down without aknowledging me in any respectful manner. There was this one man who parked his bicycle next to the stool, sat down and started staring at me. When I said hello and asked if he really wanted to do this, he didn’t respond. When I said that I couldn’t see his eyes and asked if he wanted to remove his glasses, he didn’t respond. He just kept on staring. He was there to prove his dominance over me. I said that I wasn’t gonna do it this way and stood up. He stayed seated, completely silent without any intention of leaving. After what he decided was two minutes he took off his glasses and said: “Still don’t want to talk to me?” I said no, explained what the set up was and that he could have choosen to ask respectfully if he could sit down. He said that I wanted two minutes silence, pointing at the poster, and that that was very importent to him. I repeated that it was not going down like this, he insulted me again by saying that our opinion differs. I have experienced enough sexual harasment and violence to know that when a man acts this way, showing off his power, his right to claim the space and situation, force his way on me, showing me my proper place, no one will come to my aid. Luckily this time he stood up and left. His sheer arrogance made my blood boil.

Yes, not all men are like this, BUT most men are and enough to know it is systemic, just like racism and white supremacy. I am not opening this up for debat: patriarchy is real, a system that is engrained on all of us, it is hate against women and all women are affected by it, all having experienced constantly feeling unsafe, street harasment and worse. While speaking up against racism and white supremacy, we also are standing up against patriarchy and sexism. They go hand in hand. Because women/femme face being diminished, talked down to, at risk of being sexually harased and violated when speaking up about racism. Everytime a man walks up and chooses not to connect with me in a respectful manner, I consciously have to make note if I am safe enough, if he won't get aggressive, if I can get away unharmed. That should not be the case, I shouldn't have to be forced do that, but it is the cold hard reality of being a woman/femme in this current world. And when mixed with racism women/femme of color are even at greater risk.

Want to do something about racism and patriarchy at the same time? Join the community of Project ColorWhite and stand strong together for change.

 

LET'S SIT AND TALK - impression of the 4th edition, Tarwewijk, Rotterdam

This work can only be done when you're in it for the long haul and when your stemina is rooted in a sense of community. 'Only when in possesion of a long breath', we would say in Dutch. These sessions of going out there keep confirming that it is people of color who cheer on anti-racism initiatives. Women, men, femme of color a like, of all ages, walks of live, walk past the sign and set-up, nodd, tell me how brave it is of me to just invite anyone. I am sure there are enough who think it nuts, have distruss and disdain, which is justified too. One thing keeps showing up: white people do not like to talk about racism and white supremacy. They rarely come sit. When they do it is mostly young people.

This time I sat in the Tarwewijk, an area in the south of Rotterdam. It's now mostly populated by people orginaly from Eastern European countries. It used to be people from the old Caribbean, but the area was labeled chaotic, criminal and violent, and thus dealt with by the (white) municipal of Rotterdam. For the last 1,5 years I call it home too. During this session I mostly talked to women. Most of them had to flee their country - Kurdish, Romanian, Yugoslavian, Curacaoan - who do like the Netherlands because they get to have a life, but do see the (growing) problems too. They encounter being paid less, talked down to, getting more work then their collegues for the same pay, not being promoted even though they do the best work, having diplomas that are not recognised in the Netherlands, thus only getting cleaning jobs, not getting suitable housing. They experience out right racism on a daily basis in the way people address them. One girl, I believe she is 19 or so, she almost cried when she thanked me for raising awareness on racism because she's being bullied by her fellow students because Romanian women only come for money, they say. Her teachers won't advance her because they hold the idea she won't get far in live.

There was also a man from the old Yugoslavia. He only feels a sense of community and connection when he goes to his mosque. He's been here for 32 years and notices the rise in racism. He's still called a foreigner because he speaks Dutch with an accent, but he was born here because his father came to find paid work in 1971. He says he feels normal conversation between people isn't possible anymore.

It is not difficult to find the stories. You just have to go sit anywhere and people will tell you. You have to be willing to listen and you will hear that it is systemic. This developed over time, but it is not new. Our ignorance isn't new either, nor our resistance to change, and even though back then they didn't know what was happening or it was survival, it's not anymore.

Want to do something about it? Because no one is helpless, powerless and you can make a difference. Join the community of Project ColorWhite and we will support eachother in how to address family members, co-workers, bosses and even strangers. We will find ways to raise awareness in the day-to-day, bring up racist policies where you work or take leisure time. There is absolutely no need to wait for initiatives and actions from people of color, marginalised groups. That is actually asking for emotional labor. We are intelligent people who can definitely tell when something is fishy and not right. Let's sit and talk. Project ColorWhite will start to organise online and eventually actual group meetings which can be used as sounding boards. Let's move forward and do the hard work in the meantime.
Send a DM with your email address, or react to this post, to join the community.

donderdag 16 juli 2020

Innerviewer - Zoom Innerview special racisme & wit privilege (deel 1)

Op zondag 12 juli 2020, dezelfde dag dat er op de Nederlandse televisie een debat (?) werd uitgezonden met de stelling 'Het huidige racismedebat drijft Nederland uit elkaar', groeide dit gemengd groepje mensen (allemaal onbekenden van elkaar) juist dichter naar elkaar toe.


Het werd een Innerviewer (FB en Insta) marathon. We namen er de tijd voor. Voor een bijzonder confronterend maar vooral open en eerlijk GESPREK over racisme & wit privilege in Nederland.
In dit eerste deel van de drieluik stellen de gasten zich aan jou voor en delen Juliette, Merel, Corina, Mirjam, Sandra, Therjon en ikzelf onze visie op en persoonlijke ervaring met racisme en wit privilege in Nederland.

Link naar YouTube.
Of zoek op 'Innerviewer'.

dinsdag 14 juli 2020

Let's sit and talk - 4th edition

LET'S SIT AND TALK - 4th edition

Come on white people, connect with me and talk about anti-racism!
(Others are welcome too.)

2 minutes of silent connecting
+
then open up to talk, listen and share.

Friday July 17 2020 you can find me at the square Mijnsherenlaan / Plein, near the monument 'De Vallende Ruiter', from 14.00 – 18.00 hours. There will be two seats. One will be as an open invitation for you to take a seat and connect with me.

Change is here. There is no denying or avoiding it anymore, for instance with all the current demonstrations that are going on around racism, police brutality and violence. And us white people need to figure out how to show up and do our part. To be frank: it is long overdue. So, Let’s GO!

The work of anti-racism is a life long commitment. It can make you feel lonely, depressed, scared. It can bring up isolation, confusion, resistance and anger while you feel the very ground shaking under your feet. I know I feel like that at times. It is time us white people start to share and explore amongst eachother, and not rely on the emotional labor of people of color any longer. It is time for us to visibly show up and be part of the shaping of this new world of connection, compassion, unity and equity.

This is not about me having answers, or white people taking the lead while these changes are going on, or being performative. This not about feeling sorry for ourselves for the hard work we need to do. This is about taking responsibility, sharing, exploring questions like ‘how can we/I contribute’, showing up with the aim to expand in awareness.

So…… Here’s how we’ll do it….
First we will sit and silently connect by looking in eachother’s eyes for 2 minutes. Really drop down and feel the moment. After that we can talk, ask questions, listen, share…. whatever comes up that needs to be discussed and seen.

In this time of covid-19 we feel disconnected with all these rules and regulation. Therefore I will mark 1,5 meters physical distance between the seating and show how we can come together and connect anyway.

I practice Non-violent Communication and Radical Selflove. Please remember to be respectful and open for both of us.

If after this you as a white person would like to explore further on the subject of anti-racism, you are welcome to come and connect here in Project ColorWhite.

If you feel you want to come in support of the cause and work, I would appreciate that.

Merel van Haastert
Project ColorWhite
Solid Ground (solidground-projects.nl)

donderdag 9 juli 2020

#quotes #theladymerel #radicalselflove #abundance #solidground #soulawakening

#quotes #theladymerel #goddess #divnefeminine #radicalselflove #abundance #solidground #noregrets

woensdag 8 juli 2020

Video impression LET'S SIT AND TALK 3rd edition


Video link: Project ColorWhite on FB

LET'S SIT AND TALK
Impression 3rd edition
July 7, 2020
Het Plein, Den Haag, NL
Tweede Kamer

Ilse Schoonenberg (Insta + LinkedIn)
Merel van Haastert


 
Watch full video on FB of Project ColorWhite...

LET'S SIT AND TALK
Impression 3rd edition
July 7, 2020
Het Plein, Den Haag, NL
Tweede Kamer

#endracism # endwhitesupremacy # solidground #projectcolorwhite #antiracism #conversations #letssitandtalk #dismantling

LET'S SIT AND TALK - 3rd edition













Yesterday, July 7 2020, Project ColorWhite sat up shop on the Plein in The Hague, in front of the Dutch government buildings (Tweede Kamer). The invitation was again open for anyone who wanted share and talk about racism and the system of white supremacy. The conversations that followed were insightful, challenging and confronting. It always teaches us much about the different prespectives and experiences around the subject, and tells us that through connection we are able to come to understanding and possible change.
We thank those who took the invitation and opened up.

Merel van Haastert
Ilse Schoonenberg

Next date and location of LET'S SIT AND TALK will be announced soon.